‘Gekwalificeerd voor The Championship in Samorin, flabbergasted!’

Door Michelle Boshoven, CCU/EHH verpleegkundige

Hoe het allemaal begon
In 2017 heb ik deelgenomen aan de hele triathlon (3.8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42.2 km lopen) in Almere, dit was gelijk een Europees Kampioenschap en een kwalificatiewedstrijd voor the Championship te Samorin. 

Deze wedstrijd in Almere verliep niet geheel volgens plan. Eén van de factoren die je niet kunt beïnvloeden is het weer. Het was een dag met veel wind, regen, hagel, onweer en bliksem en dan is fietsen in de polder niet echt fijn kan ik je zeggen. Mijn maag speelde op, dus na het knuffelen van een boompje en de complete maaginhoud eruit te hebben gegooid, was ik behoorlijk wat tijd verloren. Gelukkig wel binnen de tijd van 15 uur gefinisht. 

Flabbergasted! 
Gekwalificeerd voor The Championship in Samorin in het verre Slowakije, ik was compleet flabbergasted toen ik deze mail las. Na 10 keer lezen kwam het pas binnen. Toch heeft het ruim een maand geduurd voordat ik definitief de knoop heb doorgehakt om mezelf in te schrijven. Hier zit (zeg ik ook eerlijk) toch wel een financieel plaatje aan vast. 

De eerste dagen in Slowakije
Woensdag samen met Celesta (een goede vriendin) vertrokken naar Slowakije. Een dag later zijn we aangekomen bij hotel. Wij verbleven niet op X-bionic sphere, het super luxe sportcomplex. Wel hebben we onze ogen uitgekeken! 

Vrijdag de dag relaxed begonnen met een duik in het meertje bij het hotel, heerlijk! Later naar x-bionic sphere gegaan, mezelf geregistreerd en alle bescheiden voor de wedstrijd in ontvangst genomen waaronder de verschillende tassen (swim to bike / bike to run en de after race tas), badmuts, chip, leesvoer, cadeaubon en een hele mooie tas die ik kan gebruiken voor eendaagse wedstrijden. Wat een mooi geschenk! Daarna de transition area, omkleedtenten, het zwemparcour (oohhhh wat een mooi kalm water nog…) verkend en de documentaire “The Triathletes” gekeken, even relaxen.

Zaterdag eerst een uurtje gefietst en daarna een heerlijk ontbijt (aanvalluhh..). Hierna was het dan echt tijd om mijn benodigdheden voor de wedstrijd bij elkaar te pakken (dus de tassen, fiets, schoenen, helm, sportvoeding) en op weg te gaan naar de X-Bionic Sphere. Voordat de briefing begon, verplicht onderdeel, zie ik opeens Lionel Sanders lopen. Hij is pro-athlete, winnaar Championship Samorin 2017 en heeft een roemrucht verleden met drugs gebruik. Nu heeft hij totaal de knop omgezet, wat een geweldige atleet en ook zo toegankelijk! Hij neemt echt de tijd voor je, ik ben dan natuurlijk ook nog even met hem op de foto geweest (zie hieronder rechts).

De briefing en bike check in 
In de briefing krijg je alle benodigde info omtrent watertemperatuur (wetsuit allowed, yes), buitentemperatuur, zwemparcours, fietsparcours, loopparcours, verzorgingsposten met de dropzone waar je je afval mag droppen (indien je afval daarbuiten dropt wordt je gediskwalificeerd), de draftregel (stayeren is een no go…kortom bij deze wedstrijden mag je niet in het wiel hangen, je krijgt dan een tijdstraf). Bij de bike check in mijn fiets laten controleren, zoals de remmen, en de plek gezocht waar ik mijn fiets mag plaatsen (er hangen kaartjes met jouw naam, startnummer, nationaliteit). Gelijk een goede gelegenheid om de routes en het parcours te verkennen. Alles leek in orde…alleen moest ik in mijn achterband 3 bar lucht er bij doen…een veeg teken? 

De dag van de wedstrijd!
Vroeg op en op naar Samorin X-Bionic Sphere voor het Championship. Na de allerlaatste voorbereidingen, wat ik al schreef een veeg teken…kom ik bij de fiets, achterband lek. Grrr…daar zit je echt niet op de wachten zo net voor de wedstrijd. 

En aangezien mijn fiets al ingecheckt is mag je niet met de fiets meer uit de transition area. Wel mocht ik met het achterwiel eruit naar de technische tent. Een binnenband vervangen kan ik zelf, maar de buitenband zit zo strak op mijn velg dat dit meer tijd kost. Nee het is niet zoals bij de Giro en of Tour de France dat je technische ondersteuning hebt en dat je een nieuw wiel aangereikt krijgt, helaas! Uiteindelijk kreeg ik gelukkig hulp van een atleet en een vriend en hebben zij mijn binnenband vervangen (officieel mag dit dus niet).

Om 08:45 naar de zwemstart gelopen en mijn wetsuit aangetrokken. In de afgelopen dagen was het meer gaan waaien en het water was alles behalve kalm. Een nieuwe uitdaging voor mij want met zo’n deining in het water had ik niet eerder gezwommen. Na circa 55 minuten kwam ik uit het water. Nope, ik ben geen goede zwemmer maar ik kom in ieder geval vooruit…

Dan, het volgende onderdeel. Swim to bike tas pakken, wetsuit verder uit (onder wetsuit heb ik een trisuit aan), schoenen aan, helm op, nog een magnesium ampul achter over slaan, wat drinken, tas aan de vrijwilligers afleveren en op naar de fiets voor één ronde van 90 kilometer. De eerste 10-15 minuten moest ik even in het ritme komen, maar de eerste 30 km gingen best oké, gemiddeld 30 km/uur. Op een gegeven moment draaide ik rechtsaf door een dorp om vervolgens een dam over te steken en rechts de dijk op te gaan, ik dacht dat ik stil stond. OMG wat een wind! Windkracht 3 tot 4, maar ondanks die wind toch verschillende atleten ingehaald. Na iets meer dan 3 uur was ik terug, hup mijn bike to run tas pakken, helm af, schoenen wisselen, pet op, tas afgeven en nog even een sanitaire stop om vervolgens te beginnen aan het laatste onderdeel van deze triathlon… een halve marathon van 21.1 km.

In de tussentijd werd het tegen de 28-30 graden! Op het loopparcours was er nauwelijks schaduw, ik rende gedeeltelijk over een paardenrenbaan en het witte zand was warm en fel. Onderweg ben ik bij alle 3 de verzorgingsposten gestopt en heb ik water over mezelf heen gegooid voor verkoeling. Man oh man…wat was het warm! Uiteindelijk kwam ik na 6 uur en 38 minuten over de finish en kreeg ik een huge medaille omgehangen. Er stond een een buffet klaar en ik kon me laten masseren, er wordt goed voor de athleten gezorgd! Dus een klein hapje gegeten, op dat moment had ik nog niet zoveel trek (wat normaal is). Tijdens de wedstrijd heb ik zo’n 4200 kcal verbrand!

Hierna after race tas, fiets en andere tassen opgehaald en ’s avonds in het hotel samen met Celesta een hapje gegeten. De volgende dag weer 1200 km naar huis gereden. Ondanks de lekke achterband, het niet zo kalme water, de woeste wind ben ik een enorme ervaring rijker en was het geweldig om aan “The Championship Samorin” mee te mogen doen! Wat een avontuur!

Nu op dit moment ben ik volop in training voor volgende doel dit jaar en dat is “Ironman Maastricht” op 5 augustus. Wish me luck! 

Grtz, Michelle Boshoven CCU/EHH-verpleegkundige